در قلب روش‌شناسی نوبا، نگاه انسان‌گرایانه به کودک قرار دارد.

ما به احساسات، نیازها، توانمندی‌ها و کرامت انسانی کودک همان‌قدر اهمیت می‌دهیم که به یادگیری مفاهیم علمی.

در این رویکرد:

• کودک شنیده می‌شود و دیده می‌شود
• امنیت روانی پیش‌نیاز یادگیری است
• رابطه مربی و کودک، رابطه‌ای مبتنی بر احترام و اعتماد است

ما یادگیری را صرفاً تغییر رفتار یا حفظ اطلاعات نمی‌دانیم.

در مدل دومارپیچ، کودک علاوه بر پاسخ به «چه کاری انجام دهیم؟»، به این پرسش می‌رسد که «چرا این کار را انجام می‌دهیم؟»

این رویکرد به کودک کمک می‌کند:

• فرض‌ها و باورهای خود را بازبینی کند
• مسئولیت انتخاب‌هایش را بپذیرد
• به تفکر انتقادی و خودآگاهی برسد

بخش مهمی از یادگیری در نوبا از دل پروژه‌های واقعی شکل می‌گیرد.

پروژه‌ها کودک را با مسئله، همکاری، تحقیق، آزمون‌وخطا و ارائه نتیجه مواجه می‌کنند.

در پروژه‌محوری:

• یادگیری معنادار می‌شود
• مهارت‌های ارتباطی و کار گروهی رشد می‌کند
• کودک نقش فعال در مسیر یادگیری دارد

مربی در نوبا «منتقل‌کننده محتوا» نیست؛

او تسهیل‌گر یادگیری‌ست.

مربی:

• محیط امن برای تجربه و پرسش‌گری فراهم می‌کند
• کودک را در مسیر کشف و معنا‌سازی همراهی می‌کند
• تفاوت‌های فردی را به رسمیت می‌شناسد

در نوبا، ارزیابی یک ابزار برای مقایسه نیست؛ ابزاری برای فهمیدن مسیر رشد است.

ما از ارزیابی‌های کیفی، مشاهده‌ای و بازخوردهای مستمر استفاده می‌کنیم تا فرآیند یادگیری هر کودک را بهتر بشناسیم و همراهی کنیم.

تمرکز ارزیابی بر مواردی مانند:

• میزان درگیری و علاقه کودک
• رشد فردی و اجتماعی
• مهارت‌های تفکر و مسئولیت‌پذیری

یادگیری در نوبا محدود به کلاس نیست.

زندگی روزمره، طبیعت، هنر، بازی، گفت‌وگو و تجربه‌های جمعی، همگی بخشی از برنامه آموزشی هستند تا کودک یادگیری را در متن زندگی لمس کند.